Tomasz "HIV" Kozieł

Jestem graczem z krwi i kości, takim z przekonania i niereformowalnym w kwestii teoretycznie zachodzącej korelacji między wiekiem a upodobaniami. Moje credo brzmi: "Life is a game…" (bo tak jest światowo, a co!). Jako że mam stary PESEL, miałem przyjemność obcowania z branżą od jej namacalnej inicjacji, a zatem zagrywałem się do upadłego w PONGa. Później wystąpił „efekt kuli śnieżnej” – moje hobby przeistoczyło się w pasję, w końcu w pracę zawodową. Dzięki temu uważam się za szczęśliwca, który nie haruje ciężko, mimo że 24-godzinne maratony z Wordem nie są mi obce. Każdy moment spędzony z moimi konsolami uważam za power-up od życia. Bakcyla sprzedałem swojemu 6-letniemu obecnie synowi, który podobnie jak ja jest „psem na giery”. Nawet moja żona Agnieszka potrafi szarpnąć od czasu do czasu w LOCOROCO i inne wynalazki.

Zawsze przywiązywałem dużą wagę do tego, aby mi się nie pokiełbasiło we łbie, żebym nie pomylił priorytetów, nie przegrał swojego życia, dosłownie i w przenośni. Granie jest świetną rozrywką, wszystko jest dla ludzi, lecz zabawę należy dozować, chłonąć z umiarem. Między innymi dlatego powołałem do życia portal Konsolowisko.pl – zawsze chciałem dzielić się swoją pasją z innymi, informacjami nt. rynku, który przerasta obecnie obrotami branżę filmową, dzielić się doświadczeniem, ganić, chwalić, zachęcać i przestrzegać.

Wtajemniczeni powiadają, że nie jestem normalny, bo prawdopodobnie jako jedyny człowiek we wszechświecie skończyłem SUPER MARIO BROS. w lewo. Daję nieźle po garach we wszelkich grach wyścigowych, uwielbiam platformówki, FPS-y (szczególnie te, w których rozpierdziucha jest konkretna), gry logiczne, przygodowe, a i bijatyki 3D. Platforma docelowa nie ma dla mnie większego znaczenia – doceniam wszystkie konsole, bo sprawiają, że życie staje się piękniejsze, a z zażartych pojedynków fanbojów śmieję się wniebogłosy. Taki już jestem.

Zapraszam do śledzenia mojego bloga.